راهنمای دوام محصولات ساحلی
هوای شور به آرامی فلز را از بین میبرد. یک زهکشی که در یک شهر دور از دریا خوب به نظر میرسد، میتواند در عرض یک سال در ساحل شروع به حفرهدار شدن کند. بنابراین اگر برای بازارهای ساحلی خرید میکنید، این چیزی است که کارخانهها واقعبینانه میتوانند ارائه دهند.
ابتدا مواد، زیرا هیچ پوششی بدنه را نجات نمیدهد. فولاد ضد زنگ 304 حداقل استاندارد است، اما برای کارهای واقعی ساحلی به 316 نیاز دارید. مولیبدن موجود در آن است که با حمله کلرید مبارزه میکند. هزینه بیشتری دارد، اما بسیار طولانیتر دوام میآورد. بدنههای آلیاژ روی در نزدیکی اقیانوس یک نه قاطع هستند - آنها از داخل خورده میشوند، جایی که تا زمانی که خیلی دیر نشده نمیتوانید آن را ببینید.
برنج یک گزینه میانی محکم است، اما فقط با آبکاری مناسب. و این اهرم بعدی است: آبکاری الکتریکی چند لایه. یک کارخانه خوب ابتدا مس اسیدی، سپس نیکل و سپس کروم را انجام میدهد. لایه نیکل مانع واقعی است - آبکاری ارزان آن را حذف میکند یا نازک انجام میدهد، و اینجاست که زنگ زدگی شروع میشود. بپرسید چند میکرون نیکل را اعمال میکنند.
پوشش PVD مسیر ارتقاء است. این پوشش سختتر از آبکاری معمولی و بسیار مقاومتر در برابر اسپری نمک است. همچنین در پرداختهایی مانند طلای برس خورده و متالیک موجود است که هنگام فروش ظاهر و دوام، ضرری ندارد.
غیرفعالسازی (Passivation) مورد کماهمیت است - یک حمام اسیدی ارزان برای فولاد ضد زنگ که لایه اکسید محافظ را پس از ماشینکاری و جوشکاری بازسازی میکند. تقریباً هیچ هزینهای اضافه نمیکند، بنابراین فقط آن را بخواهید.
این بخشی است که اکثر خریداران از آن چشمپوشی میکنند: همه چیز را با گزارش تست اسپری نمک تأیید کنید. 480 ساعت یک معیار مناسب برای محصولات ساحلی است، 1000 ساعت عالی است. اگر کارخانه نتواند دادههای تست را تولید کند، ادعاهای خوردگی آنها را به عنوان صحبتهای بازاریابی تلقی کنید.
و به یاد داشته باشید که روکش تنها بخشی نیست که اهمیت دارد - بدنه، توری، حتی پیچها را بررسی کنید. یک پیچ ارزان اول زنگ میزند و کل زهکشی را مرده نشان میدهد.