مقایسه با بدن دریچه های زاویه ای: مس یا فولاد ضد زنگ و زمانی که تفاوت قیمت ارزش آن را دارد

دو شیر زاویه‌دار که شبیه هم به نظر می‌رسند را بردارید، و یکی ممکن است دو برابر دیگری هزینه داشته باشد. تفاوت معمولاً در داخل بدنه پنهان است — برنج در مقابل فولاد ضد زنگ. هر کدام نقاط قوت واقعی خود را دارند و هیچ کدام صرفاً "بهتر" نیستند.

برنج قدیمی است. دهه‌هاست که ماده استاندارد بدنه شیر بوده و دلیل خوبی هم دارد. به زیبایی شکل می‌گیرد، سریع ماشین‌کاری می‌شود و رزوه های بریده شده در برنج به طور محکم و تمیز آب‌بندی می‌شوند. همچنین به اندازه کافی نرم است که ابزارهای قلاویز را از بین نمی‌برد، که هزینه‌های تولید را پایین نگه می‌دارد. به همین دلیل شیرهای برنجی بر بازار میان‌رده تسلط دارند. نکات منفی: در آب‌های تهاجمی یا اسیدی، برنج ارزان می‌تواند دچار زینک‌زدایی شود — روی به آرامی بیرون می‌ریزد و ساختاری ضعیف و شکننده باقی می‌گذارد. و برای خطوط آب آشامیدنی در بازارهایی مانند ایالات متحده و اتحادیه اروپا، به برنج بدون سرب تایید شده نیاز دارید که گران‌تر از درجه استاندارد است.

فولاد ضد زنگ رقیب مدرن است. به طور طبیعی حاوی صفر سرب است، بنابراین قوانین آب آشامیدنی را بدون هیچ گونه تشریفات گواهی خاصی برآورده می‌کند. زینک‌زدایی نمی‌شود، در هوای ساحلی زنگ نمی‌زند و آب چاه اسیدی را نادیده می‌گیرد. در شرایط سخت، بدنه فولاد ضد زنگ ۳۰۴ یا ۳۱۶ واقعاً بیشتر از برنج عمر خواهد کرد.

پس چرا همه از فولاد ضد زنگ استفاده نمی‌کنند؟ قیمت و دردسر. مواد خام گران‌تر است و ماشین‌کاری فولاد ضد زنگ ابزارها و زمان را می‌خورد — که قیمت شیرهای تمام شده را بیست تا پنجاه درصد افزایش می‌دهد. رزوه های فولاد ضد زنگ نیز تمایل به گیر کردن دارند، به این معنی که اگر بیش از حد سفت شوند بدون درزگیر، می‌توانند قفل شوند که نصاب‌ها را کلافه می‌کند. و گزینه‌های کمتری برای پرداخت تزئینی دارید، زیرا آبکاری روی فولاد ضد زنگ دشوارتر از برنج است.

قانون عملی: آب معمولی شهری، نصب داخلی — برنج خرید هوشمندانه‌ای است و دهه‌ها دوام خواهد آورد. املاک ساحلی، آب چاه اسیدی، یا بازاری با قوانین سختگیرانه سرب — فولاد ضد زنگ هزینه خود را جبران می‌کند.